keyboard_arrow_rightkeyboard_arrow_left
Uważność bez mitów
Uwaga i chwila obecna
- Pięć komponentów to uwaga, otwarta świadomość, akceptacja, brak identyfikacji i wybór.
- Ćwiczenia sensoryczne, oddech, skanowanie ciała i uziemianie służą zauważaniu tego, co dzieje się w chwili obecnej.
- Automatyczne wzorce stają się widoczne najpierw po fakcie, później coraz wcześniej w całej sekwencji reakcji.
- Skala emocji od 1 do 5 wyznacza granicę bezpieczeństwa, a mocne reakcje i tematy traumatyczne pozostają poza zakresem warsztatu.
Osąd i akceptacja
- Osąd działa jak soczewka i wpływa na to, jak interpretujesz sytuację oraz zachowanie drugiej osoby.
- Cztery poziomy kompetencji pokazują, dlaczego część własnych automatyzmów jest trudna do zauważenia bez zewnętrznego punktu widzenia.
- Formuła akceptacji brzmi „akceptuję, że do tej pory tak było” i zatrzymuje się na stanie, który już istnieje.
- Akceptacja i granice mogą istnieć jednocześnie, bo nazwanie własnego stanu nie wymaga zgody na każde zachowanie innych.
Krytyk, cele i własna narracja
- Cele i chwila obecna są zestawione tak, żeby długoterminowy kierunek nie zabierał całej uwagi dzisiejszemu doświadczeniu.
- Samowspółczucie pojawia się jako sposób zatrzymania automatycznego strumienia samokrytyki w trudnym momencie.
- Krytyk wewnętrzny jest obserwowany przez trzy możliwe reakcje: słuchanie go, ignorowanie albo wykorzystanie informacji.
- Dynamiczne „ja” traktuje tożsamość jako narrację, którą można obserwować i świadomie aktualizować wraz z doświadczeniem.